Kolay değil bir evladı besleyip büyütüp, bebekliğinde altının pisliğini alıp, hasta hallerinde sabahlara kadar uykusuz kalmak… Bir çocuğun yetişmesi, palazlanıp uçacak kuş haline gelmesi öyle üç-beş gün içinde olmuyor, on yıllar sürüyor. Bir anne açısından bakınca, bütün bir ömrün konusudur evlat sahibi olmak...

Acaba başına bir şey gelir mi kaygısıyla geçer önce günler, sonra yıllar… Sokakta biriyle kavga etse, bir ağlama sesi duyulsa, yürek ağızda sokaklara koşulur. Okulda derslerden zayıf alınsa iştahlar kaçar. Bayramda yeni bir bayramlık kıyafet alınamayınca arefe günü bir hüzün çöker annelerin yüreğine…

Kış geldiğinde solacak diye, yazın da susuz kalacak endişesiyle bir ömür boyu çocuğunu güneşten ve kırağıdan korumaya çalışır.

Ama gel gör ki, bu dünyanın bir kanunu var. Bunca emek vererek, kendi yaşamından vazgeçerek yetiştirilen çocukların bir gün allayıp pullayıp bir başkasına emanet edilmesi şart... Ne de zor bir durum aslında anne-baba için çocuğunu tam da yeni yeni yetiştiği bir dönemde tutup bir başkasına vermek…  Ne kadar zordur üzerine toz konar diye tozu kendi üzerine alan anne-babanın, çocuklarının evlenme vakti geldiğinde geçmiş anıları bir film şeridi gibi hatırlaya hatırlaya “Al artık bundan sonra senindir” diyebilmesi… Bu devir teslim ne kadar anlı şanlı törenlerle yapılsa da kolay kolay kabullenilmez… Hele ki, anneler… Hele ki erkek çocuklarını, kendisinden en az 20 yaş küçük bir kıza oğlunu emanet etmek…

Bir kayınvalide açısından bakıldığında, hayatın daha hiçbir tecrübesini yaşamamış genç bir kızın, yıllarca özene bezene büyüttüğü oğluna aynı kendisi gibi davranamayacak olacağı kaygısı anneyi (kayınvalideyi) anormal davranışlar sergilemeye iter. Bu anormal davranışlara karşı da gelin, bir savunma mekanizması geliştirir doğal olarak...   

Bu kutuplaşma santim santim devam eder gider, ta ki bir de torun dünyaya gelinceye kadar…

Güç gösterisinin mağdurları

Ne zaman ki yeni evli çiftin bir de çocukları olur, böylesi bir kayınvalide için “Oğlumu kaptırdım bu kıza, ama torunumu asla” diyerek yeni bir güç gösterisi için bilinçaltı dürtüler harekete geçer.

Gelini, torununun altını değiştirse, kayınvalide “Aman yavaş ol bacaklarını yerinden çıkartacaksın” diyebilir ya da gelini çocuğu ile azıcık çok ilgilense “Aman bırak ağlasın, her ağlamasında peşine koşarsan yarın baş edemezsin” deyiverir. Gelininin kendi torunu ile aşırı ilgilenmesi sanki kayınvalide için torununun da kaybedildiği hissini oluşturabilir.

Kendisini henüz aşamamış, henüz kendisinden beklenilen bir “kaim-valide” olgunluğuna erişememiş olan bir kayınvalide için gelininin tüm bu halleri kendi sevdiklerinin elinden alındığı haller gibi gelebilir.

Kendisiyle arasında en az 20 yaş fark bulunan bir başka hanım üzerinde kayınvalide bu kaygı ve endişelerden dolayı iktidar mücadelesi yapmaya çalışabilir, kaybettiğini zannettiği değerleri gelinine kaptırmamak için türlü cambazlıklar sergileyebilir.

Böylesi bir durumda kalan hiçbir onurlu gelin yoktur ki, kayınvalidesinin bu tavırları karşısında etkilenmesin. Bu etkilenme sonucu gelin, ne kocasını ne de çocuklarını kayınvalidesine kaptırmamak için ciddi bir çatışma içerisine girebilir.

Tüm bu çatışmalar her ne kadar gelin-kaynana arasında gerçekleşiyor gibi görülse de bu çatışmanın asıl mağdurlardan birisi de evdeki çocuklardır. Anne, çocuklarını kayınvalidenin bu garip tavırlarına karşı korumak zorunda hisseder kendini, ya da evde eşiyle yaptığı tartışmaların şahidi çok defa çocuklar da olur. Çocukların bir kolundan kayınvalide tarafı, diğer taraftan da anne tarafı tutar ve sündürmeye çalışırsa, işte o zaman o evdeki kimse o çocukları tam olarak elde edemez… Çok defa böylesi çatışmacı evlilikler içinde çocuklar kendi anne-babalarına karşı da yabancılık çekerek, çocuklarda oluşması gereken “aidiyet” duygusunun zedelenmesine neden olur.